Ook dit jaar trokken de Belgen weer talrijk naar Carnac. Iedereen weet dat de organisatie steeds te wensen overlaat, maar het zeilen is er wel echt tof.

Alhoewel de wedstrijd pas zaterdag begint, vertrekken Laurent en ik al woensdag, zodanig dat we een goede plek voor het team kunnen bemachtigen. Opzet geslaagd: de trailers staan op het asfalt, vlakbij de boten op het strand. Ook het nieuwe busje, deze keer met de nieuwe motorboot, staan op enkele passen van de boten, wat alles wel een hoop makkelijker maakt. We beginnen er echt professioneel uit te zien.

Donderdag beginnen we, na het in mekaar steken van de boten, onmiddellijk aan de wedstrijdtraining. Velen hebben blijkbaar wat last van de lange reis, want het leek onze jeugd wel 50 knopen te waaien, alhoewel mijn windmeter een gemiddelde van 14 knopen weergeeft. Na wat gewenning, wat zwemoefeningen en wat tips kregen de moedige doorzetters hun boot en emoties toch weer onder controle en werd het nog een mooi dagje.

Vrijdag was een prachtige dag: zon en wind, maar deze keer echt niet te veel. Een toffe dag waar we ook het maximum uithaalden. Een beetje vermoeid, een beetje verbrand maar best blij komen we rond 18u van het water. Laat de wedstrijden maar beginnen!

Zaterdag is het eindelijk zo ver, al hebben de Fransen het wat moeilijk om in gang te schieten. In de briefing worden 4 reeksen aangekondigd. Dit lijkt wel wat overmoedig, maar gezien de uiterst zware omsatndigheden voor zondag en maandag, gaan ze het toch proberen. Met, een kleine 2 beaufort vertrekken we met zijn allen tijdig het water op. De boeien worden gezocht en gevonden, de startlijn gecheckt (pijlpunt inclusief!!!), iedereen is er klaar voor, behalve de Fransen dan, want die geven de eerste start pas rond 15u. Een beetje zonde van de tijd, zeker als ze die 4 reeksen willen afwerken. Na wat valse starts is de wind ook iets toegenomen en vertrekt iedereen met een mooie windkracht 3. 

Ik volg de Falcon's, Laurent doet de jongsten. Alles gaat goed, al zie ik tussendoor al enkele dragoon's vreemde kanten uitvaren. De Falcon's zijn bijna klaar om aan hun tweede start te beginnen, terwijl alleen de Dragoon van Aurelie en Emma te zien is. Blijkt dat ze een 'beetje' de weg zijn kwijtgeraakt, en de F18's op het andere parcours goeidag zijn gaan zeggen.

De rest van de dag gaat alleen maar beter en beter, al wordt de toenemende wind voor enkelen wat te veel. Na 3 reeksen wordt iedereen naar huis gestuurd. Al bij al een wreed lange dag, want tegen dat de laatsten zijn afgetuigd is het voorbij 20u!

Zondag zou er mogelijk vroeger gestart worden, daar er later op de dag 35 knopen voorspeld wordt. Ik denk dat de organisatie echter ook al wat vermoeid was van de eerste dag, want ze laten bijzonder weinig weten. Ook de volgende dag schieten ze wat traag in actie, en beginnen ze met onbepaalde uitstel. Vreemd, daar de voorspelling is dat de wind alleen maar zou toenemen, en er op dat moment slechts een 10 knopen wind is. Na wat uren in het ongewisse te blijven, worden de wedstrijden voor de dag afgelast. Laurent en ikzelf waren rond 9u al begonnen aan wat theorie, en eer de 3 groepen waren gepasseerd, was het 15u eer we klaar waren. Toch nog een beetje nuttige dag van kunnen maken.

Ook Maandag is de wind nog niet uitgewaaid. Het voordeel is wel dat de voorspelling deze keer is voor de wind om af te nemen. Het comité heeft blijkbaar het geduld niet, en rond 15 u beslissen ze alles af te gelasten, waarop prompt enkele zeilers hun boten optuigen en toch gaan varen. Ook bij onze jeugd vertrokken 2 Hobie 16's het water op, en hadden best veel plezier. Opnieuw een betwistbare beslissing van de organisatie.

Dinsdag moet en zal dus de raid gevaren worden. Na een korte briefing en wat uitstel gaat deze dan ook van start. Opnieuw een hopleoos geknoei van de organisatie met een hazenstart, maar het belangrijkste is dat ze hun raid hebben kunnen lanceren. Het is een prachtig windje ergens rond de 12 à 15 knopen met een stralende zon. Fantastisch zeilweertje!!! Hier en daar gebeuren toch wat ongelukjes, zonder echt zware problemen te veroorzaken.

Eénmaal aan de kant wordt alles snel weer afgetuigd en opgeladen om woensdag op tijd weer naar school of het werk te kunnen vertrekken. Ik zat al in de auto toen we een belletje kregen dat er toch alweer iets fout was bij de uitslagen; Aurélie en Emma, die alles hadden gewonnen, werden als DNF gescoord. Philip en Geatan, die het zeer goed deden bij de F16's eveneens. Die verdomde organisatie toch. Na wat papierwerk, wat deuren platlopen en een beetje misbruik maken van hun onwetendheid, slagen we er toch in alles weer helemaal goed te krijgen.

Voldaan keren we terug naar België. Onderweg realiseer ik me dat sommige het echt al heel goed doen. Aan de andere kant is er ook nog heel veel werk aan de winkel. Maar daarvoor zijn we er toch, niet? We gaan ervoor, en ik ben ervan overtuigd dat de jeugd mee zal doen!!! Op naar de volgende uitdagingen!